Dziennikarka telewizyjna
fot. Zosia Zija
Monika Richardson jest dziennikarką związaną z Programem Drugim Telewizji Polskiej. Przez pięć i pół roku prowadziła na antenie Dwójki program „Europa da się lubić”, który oswajał Europę, jej obyczaje i codzienność. Goście programu, mieszkańcy Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Hiszpanii i wielu innych krajów, znajdowali wspólne cechy z Polakami i opowiadali o swoich kulturach. Najpopularniejsi goście stali się gwiazdami polskiej telewizji i ulubieńcami wielopokoleniowej publiczności, a sam program w znacznym stopniu przyczynił się do zrozumienia i wzrostu poparcia dla idei integracji europejskiej.
W grudniu 2008 na antenie Dwójki pojawił się nowy program Moniki Richardson pt. „Orzeł czy reszta”. Mieszkańcy najbardziej egzotycznych zakątków globu, którzy Polskę uczynili swoim drugim domem, komentują życie codzienne i opowiadają o największych zaskoczeniach, rozczarowaniach i zachwytach, jakie spotkały ich w naszym kraju. Program 2 TVP, niedziela, godz. 17.05
Moja Europa da się lubić
„Europa da się lubić” powoli staje się częścią naszej najnowszej historii, a my, jej uczestnicy, zaczynamy myśleć o nowym życiu „po”. Jestem pewna, że ten program to mój największy telewizyjny sukces. To dokonanie, którego nigdy nie będę musiała się wstydzić. To ponad pięć lat przyjaźni, dobrej zabawy i pracy ku pożytkowi publicznemu. To cała osobna szkoła życia, do której uczęszczałam, jak zwykle z entuzjazmem. Czego mnie nauczyła? Nie bać się. Pytać o wszystko. Dużo się śmiać.
Lubię być Polakiem
Cykl „Lubię być Polakiem” to rozmowy z ludźmi, których polskość spotkała przypadkiem, gdy przyjechali tu szukać swoich korzeni (Fudakowski, Urbaniak), albo w ślad za ukochanym mężczyzną czy ukochaną kobietą (Selva Fernandez, Osorio-Mrożek). To rozmowy z kosmopolitami, którzy niespodziewanie i w niesprzyjających okolicznościach odkryli w sobie coś na kształt patriotyzmu (Fiszer, Pieczyński, Holland, Kaczmarek). Rozmawiam z tymi, którzy wiedzą, że w Polsce durnej i chmurnej zostaną już na zawsze (Marrodán, Tarasewicz) i z tymi, którzy przeczuwają, że pewnie tu już nie wrócą, choć nigdy do końca nie wyjechali (Dudziński, Komorowska).